viernes, 28 de octubre de 2011

someone like you

Això no és un escrit dels meus pensaments, ni sentiments. Aquest és un escrit o una cançó escrita per aquesta maravellosa dona anomenada Adele que expressa tot el que sento, ningú ho podria expressar millor. Aquí està escrita la cançó i el link, just enjoy it.

I heard that you're settle down, that you found a girl and you're married now.
I heard that your dreams came true, guess she gave you things, I didn't give to you.
Old friend, why are you so shy? Ain't like you to hold back or hide from the light.
I hate to turn up out of the blue, uninvited but I couldn't stay awake, I couldn't fight it. I had hope you'd see my face and that you'd be reminded that for me, it isn't over.
Never mind I'll find, someone like you, I wish nothing but the best for you too. Don't forget me, I begged I remember you said.
Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead.
You know, how the time flies, only yesterday was the time of our life.
We were born and raised in a summer haze, bound by the surprise of our glory days.
Nothing compares, no worries or cares, regrets and mistakes they are memories made, who would have known how bittersweet this would taste?

Never mind I'll find, someone like you, I wish nothing but the best for you too. Don't forget me, I begged I remember you said.
Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead.


Disfruteu de la seva veu, del seu sentiment, disfruteu-la. Però sobretot, intenteu sentir-vos identificats d'aquesta visió optimista d'un mal moment.

sábado, 22 de octubre de 2011

Baby you can drive my car, 'cause baby I love you

Gracias por haber aparecido en mi vida, me encanta haberte encontrado, ya no sé qué haría sin ti.
Apareciste de la nada, casi sin hacer ruido y lentamente te fuiste quedando. Empezaste a aparecer en mis peores momentos y estuviste allí para mejorarlos, luego apareciste en mis momentos más vergonzosos y estuviste allí para sonreírme y hacerme ver que todos nos equivocamos, ahora te toca estar en mis mejores momentos y estar allí para disfrutarlos conmigo.
Pequeña, nos queda mucho camino juntas, así que más te vale ir acostumbrándote a mis locuras y mis caprichos.
Quédate aquí hasta que ya no me aguantes más, te aseguro que jamás olvidarás nuestras aventuras y cuando seas mayor y mires atrás aparecerá mi cara y les contarás a tus hijos: Sí, aquella era Carla, juntas fuimos imparables, fuimos como una tormenta en pleno día de verano, como una montaña rusa sin final, como una película de Rambo, nosotras fuimos el picante de vuestra salsa… fue la mejor época de mi vida.
Nadie nos entiende, a nadie le caemos bien, pero nos da igual porque nadie sabe vivir como nosotras.
Dedicado a mi pequeña Belén Romero, que se ha convertido en una de las personas más importantes en mi vida. Te quiero amiga mía. 

martes, 4 de octubre de 2011

refinaments òptics

Els refinaments òptics són unes modificacions que es feien en els edificis per contrarestar el defecte de la vista humana. La persona que mirava aquells edificis podia intuir una estructura perfecta, quan en la realitat no era així.
És més feliç l’ignorant o el que sap la realitat?
Quan la realitat no ens agrada les persones tendim a modificar els records per fer-la menys dolorosa o tendim a buscar excuses barates que fins i tot nosaltres ens acabem creient. Però, som realment feliços actuant d’aquesta manera? Viure enganyats es viure igual, però si al final tots acabarem morin, llavors per què patir acceptant una realitat que no ens agrada? Si aquí estem de passada i el camí és fa al caminar, millor caminar al nostre ritme i disfrutar del paisatge encara que no sigui el real. Realment ens poden assegurar que les persones que van sortir de la caverna van arribar a ser més felices que les que s’hi van quedar dins?
Si la realitat et fa mal per què acceptar-la?
El 90% de la població grega que va viure en el segle V aC no sabia que els temples que ells creien perfectes no ho eren. I no tenien la necessitat de saber-ho.

lunes, 3 de octubre de 2011

a thousand and a love

Siempre me he negado a pensar que solo hay un gran amor en toda tu vida. Pero mis dudas sobre el tema empiezan a florecer, cada día me convenzo más que en la vida de una persona puede haber mil y un amores, pero tan solo un Gran Amor, el verdadero. No tiene por qué acabar siendo tu marido ni tu esposa, no tienes por qué haberle besado nunca, ni siquiera haber hablado con él, puede que nunca llegues a conocerle, pero eso no significa que no exista. Dicen que cuando el amor llama a tu puerta no debes dejarlo escapar, aunque ¿cómo saber si es el verdadero, el único, tu Gran Amor?
La esperanza es el préstamo de la felicidad, keep the faith.
Y si ese Gran Amor ya ha estado en tu vida y se ha marchado, ¿significa que debemos dejar de buscar? Creo que nunca debemos detenernos, siempre hay que avanzar y tener fe de que ese amor todavía no ha llegado, pero cuanto más buscas menos encuentras y mil dudas vienen a tu mente y por más que busque más me convenzo de que tan solo hay un gran amor. Hay personas que cuando le ven llegar ya lo saben, lo sienten, hay otras que tienen que equivocarse para darse cuenta de que han dejado escapar su gran amor. Pero si de amor se trata, entonces no hay reglas, no se tiene que dejar escapar.
Que el miedo a fallar no te impida jugar.
Si realmente cuando miras a esa persona sientes que es tu gran amor, entonces no tendríamos que taparnos la boca, no tendríamos que dejarle marchar, sin importar su situación sentimental o la tuya, sin importar su pasado o el tuyo, porque lo que realmente importa es el presente, lo que sientes hoy.
Hay personas que están hechas las unas para estar con las otras. Un alma dividida en dos cuerpos.
Si todavía no has conocido a tu Gran Amor, no desesperes, el destino lo pondrá en tu camino, tan solo tienes que evitar que se escape dándote cuenta a tiempo. También puede que tu Gran Amor ya esté en tu vida y tú no te hayas percatado, en estos casos tan solo tienes que escuchar a tu corazón. Si estás con tu Gran Amor, entonces no le dejes escapar jamás y si has cometido el error de no luchar lo suficiente por él, recuerda que nunca es tarde para enmendar tus errores.
Ama. No hay nada mejor que amar y ser correspondido. 

pride and prejudice

-Desde el principio –continuó ella-, casi diría que desde el primer momento de mi trato con usted, sus modales me proporcionaron una imagen tan clara de su arrogancia, de su engreimiento y de su desprecio egoísta por los sentimientos de otras personas como para crear fundamento de la desaprobación sobre la que sucesivos acontecimientos han edificado un desagrado tan inamovible; y antes de transcurrido un mes ya estaba convencida de que sería el último hombre sobre la tierra con el que aceptaría casarme.
-Ya ha dicho usted más que suficiente, señora. Me hago cargo perfectamente de sus sentimientos, y ahora sólo me resta avergonzarme de los míos. Perdóneme por haber abusado durante tanto tiempo de su paciencia, y permítame que haga votos por su salud y su felicidad. 
Nada más pronunciar aquellas palabras salió precipitadamente de su habitación, y Elisabeth le oyó abrir la puerta principal un momento después, abandonando la casa. La agitación de su mente era ya penosísima. No sabiendo como sostenerse y presa de verdadera debilidad, se sentó y estuvo llorando por espacio de media hora.